Dzieci Fatimskie

Niezliczone rzesze wiernych z całego świata od niemal 100 lat biorą udział w pielgrzymkach zmierzających do Fatimy, malutkiej wioski w Portugalii, aby zobaczyć na własne oczy miejsca, w których trójce biednych pastuszków objawiała się Matka Boża. Kult Matki Bożej Fatimskiej wraz z upływem lat nie słabnie, wręcz przeciwnie, nieustannie przybywa tych, którzy podejmują daleką podróż, aby osobiście przyjrzeć się miejscom objawień. W niniejszym artykule postaramy się przedstawić najważniejsze fakty z życia dzieci fatimskich.

Objawienia fatimskie

Pierwsze objawienie Matki Bożej, którego świadkami była trójka pastuszków wypasających owce, miało miejsce 13 maja 1917 roku w Cova da Iria, czyli po polsku w Dolinie Pokoju w parafii Fatima. Według relacji dzieci objawiła się im wtedy „Pani jaśniejsza niż słońce” z różańcem w ręku. Prosiła ona pastuszków o modlitwy i obecność w tym samym miejscu, o tej samej porze, każdego 13 dnia przez kolejnych 5 miesięcy. W kwietniu 1919 roku w miejscu, w którym dzieci fatimskie zobaczyły po raz pierwszy Matkę Bożą rozpoczęto budowę Kaplicy Objawień, a w maju 1928 roku budowę Kościoła Matki Bożej Różańcowej. 13 października 1930 roku biskup diecezji Leiria, po wcześniejszych badaniach, w liście pasterskim „O Boskim Pochodzeniu” ogłosił wizje, których doznawali pastuszkowie, za godne wiary i zezwolił oficjalnie na kult Matki Bożej Fatimskiej.

O dzieciach fatimskich

Kim były dzieci fatimskie, skąd pochodziły, czym się zajmowały i jak potoczyły się ich dalsze losy? Na pytania te postaramy się odpowiedzieć, przedstawiając najważniejsze fakty z ich życia Na początek powiemy, że dwójka z owych pastuszków, czyli Hiacynta Marto i Franciszek Marto była rodzeństwem, a towarzyszyła im ich kuzynka Łucja dos Santos.

Święty Franciszek Marto

Urodził się 11 czerwca 1908 roku w wiosce Aljustrel niedaleko Fatimy. Dzięki swym rodzicom Franciszek został wychowany w prawdziwie chrześcijańskim duchu. W domu Franciszka i Hiacynty panował zwyczaj wspólnego odmawiania modlitwy różańcowej. Od najmłodszych lat dzieci pomagały swoim rodzicom. Jesienią 1916 roku Franciszkowi, Hiacyncie i Łucji, w czasie wypasania owiec objawił się Anioł trzymający w rękach kielich i hostię, z której spływała krew. Anioł przyklęknął przy nich i polecił im odmawianie modlitw z prośbami o przebaczenie za grzechy, świętokradztwo i obojętność wiernych. Od tego momentu Franciszek zaczął spędzać wiele czasu na modlitwach przed tabernakulum, chcąc w ten sposób towarzyszyć znieważanemu przez niektórych ludzi Chrystusowi. Kiedy dzieciom fatimskim 13 maja 1917 roku objawiła się Matka Boża, Franciszek jako dziecko bardzo łagodne, opiekuńcze i pogodne, z jeszcze większą pasją i wiarą czynił wszystko, aby służyć Chrystusowi i Matce Bożej. W październiku 1917 roku Franciszek rozpoczął naukę w szkole podstawowej. Często w drodze do szkoły wstępował do pobliskiego kościoła na modlitwę. We wrześniu 1918 roku zachorował na zapalenie oskrzeli i płuc. Pierwszą komunię świętą przyjął w marcu 1919 roku. Zmarł 4 kwietnia 1919 roku w swoim domu rodzinnym. 13 marca 1952 roku jego ciało przeniesiono do bazyliki w Cova da Iria i pochowano w kaplicy po prawej stronie głównego ołtarza.

Święta Hiacynta Marto

Urodziła się 11 marca 1910 roku, również w Aljustrel. W przeciwieństwie do Franciszka była dzieckiem ruchliwym i bardzo żywym. Jej życie odmieniło się po objawieniach Matki Bożej i było od tego momentu przepełnione modlitwami o nawrócenie grzeszników, którym szczerze współczuła na myśl o czekających ich po śmierci cierpieniach. Niezwykle boleśnie przeżyła śmierć brata. Sama zmarła niedługo po nim – 20 lutego 1920 roku w Lizbonie po długiej i ciężkiej chorobie. 1 maja 1951 roku ciało Hiacynty zostało złożone w specjalnym grobowcu po lewej stronie głównego ołtarza w kaplicy bazyliki Cova da Iria. Tym samym Franciszek i Hiacynta znowu są blisko siebie.

Sługa Boża Łucja dos Santos

Urodziła się 22 marca 1907 roku w Aljustrel. Była najstarszym z trójki pastuszków, których później zaczęto określać mianem dzieci fatimskie, a które były świadkami objawień Matki Bożej w Fatimie. Dzieciństwo Łucji było niezmiernie podobne do tego, które przeżywali Franciszek i Hiacynta, dlatego nie będziemy go tutaj w szczegółach opisywać. Wystarczy powiedzieć, że objawienia Matki Bożej z dzieciństwa odcisnęły głębokie piętno na całym jej późniejszym życiu. Łucja w 1925 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Doroty w Vilar, a w 1948 roku, po uzyskaniu specjalnego pozwolenia Papieża Piusa XII, Łucja odeszła z niego i wstąpiła do zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel w Coimbrze. Tam przyjęła imię siostry Marii Łucji od Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi. Zmarła 13 lutego 2005 roku w Coimbrze, a w Portugalii ogłoszono wtedy żałobę narodową.

Kanonizacja dzieci fatimskich

Kościół, uznając autentyczność objawień fatimskich, przeprowadził proces beatyfikacyjny Franciszka i Hiacynty. Jan Paweł II ogłosił ich błogosławionymi 13 maja 2000 roku. W 17. rocznicę beatyfikacji dwojga pastuszków oraz w 100. rocznicę objawień fatimskich papież Franciszek zaliczył Franciszka i Hiacyntę w poczet Świętych. Uroczysta Msza Święta odbyła się w Sanktuarium w Fatimie.
Proces beatyfikacyjny Łucji rozpoczął się w trzy lata po jej śmierci, tj. w 2008 roku i z uwagi na obowiązujące w Kościele katolickim procedury nadal trwa, chociaż jest już bliski ukończenia.